top.eseosem.waw.pl

Często spotykam się z przypadkami, w których kiedy dowiaduję się jak na imię własnemu potomkowi dali jego rodzice chce mi się śmiać. A to najbardziej ludzka reakcja. Często zdarza się także, iż chce mi się płakać, bywam zdruzgotany, zawstydzony, po prostu nie mogę tego przyswoić. O gustach się oczywiście nie sprzecza, to co ma prawo nie podobać się mojej osobie, pozostali mogą uważać za ideał - i odwrotnie. Sęk jednak w tym, że myślę, że niektóre imiona tak dobitnie zakorzenione są w naszych umysłach, tak zgodnie się nam z czymś lub kimś kojarzą, iż ogromnym wyzwanie jest chrzczenie tak swoich dzieci, które dodatkowo posiadają nasze nazwisko. Spotkałem się np. z człowiekiem o imieniu Adolf, i na pewno nie był Niemcem. W swoim życiu miałem okazję podać dłoń Albinowi, który ani trochę nie posiadał śnieżnobiałej skóry a także Alfonsowi, który bynajmniej zarabiał na życie udzielając się w czasopiśmie - i nie była to przykrywka. W sferze politycznej Polski czynnie udzielają się również mężczyźni o bajecznie brzmiących imionach Maria - jest przecież Pan Rokita oraz nowy prezydent Komorowski - czy wam również coś tu nie gra? Jeżeli chodzi o panie, moja koleżanka ma na imię Genowefa i nawet nie pytajcie czy ma na nazwisko Pigwa. istnieje także Sonia, która kojarzy mi się z małym, bezbronnym gryzoniem, którego umieszcza się w terrarium, no i Żaklina, której imię ledwo co przechodzi mi przez usta. Myślę, iż im dłużej i intensywniej rodzice głowią się nad imionami dla swych dzieci, tym bardziej dramatyczne są tego skutki.