top.eseosem.waw.pl

Ostatnio uczestinczyłem w uroczystości ślubnej moich przyjaciół.odbywająca się rewia mody i wszystko co działo się dookoła.To, ktoś się spóźnił, to komuś z zainteresowania przymknęło się oko, czy ministrant krzątający się niezdarnie pomiędzy ławami z tacą na drobne.na swoich aparacikach.W pewnym momencie moją uwagę przykuł wynajęty fotograf ślubny.Przemykał się cicho po świątyni. To tu z zakamarka pstryknął fotę.To wszedł się na górną nawę. To cicho w zakamarku podparty o statyw gdzieś tam sobie celował.Niby nic, jednak zaciekawiło mnie jak on robi foty, skoro nic mu nie mryga, a rodzinne aparaciki mrygają, że aż jasno się robi przed oczami.Stwierdzę jednak, że w kościele najjaśniej nie było.Upłynął jakiś moment, młodzi przyjechali z miodowego, spotkaliśmy się więc,żeby pochwalili się pamiątkami.Na początek poszły foty z urlopu. Śliczne pejzaże i oni, zakochani.Następnie ślub i wesele - najpierw męczarnia przy tysiącach z familijnychaparacików. Co drugie nie ostre, to ciemne że nic nie widać lub błysk z lampyprzesłaniał cały obraz. Na koniec wyciągnęli śliczny skórzany album. Nie było w nim tysiąca fotek, tylko kilkanaście, bądź kilkadziesiąt. Jego oglądanie nie było katorgą. Każde zdjęcie piękne, czytelne, opowiadające. Wszystkie nie za ciemne, nie za jasne, wyraźny pierwszy i drugi plan.Wyraźne postacie.Oglądając ten album przypomniałem sobie dyskretnego fotografa,strzelającego foty z oddali, bez błysków i fleszy. Mogę więc powiedzieć, że profesjonalnafotografia ślubna, to zarówno trudne rzemiosło jak i odrobina sztuki.